Aklın Işığında,
Ruhun Derinliğinde Bir Yolculuk.

Bizden önce şehirler evler köylerde vardı. Bazıları Kapılarına kilit vurdu. Şehirlere gitmek için Tarlalarına sınır çekti. Tapularına isimlerini yazdırdı. “Benim,” dedi. Bu ev benim. Bu toprak benim. Bu para benim. Bu makam benim. Fakat zaman bir köşede sessizce bizi dinledi. Çünkü o biliyordu: Bir gün elimizden bırakacağımız şeylere ömür boyu “benim” diyecektik.

Yıllar geçti. Duvarlara yeni resimler asıldı, dolaplar eşyalarla doldu. Çekmecelerde mektuplar, sandıklarda hatıralar birikti. Bir fincanı bile atmaya kıyamadık bazen; “Hatırası var,” dedik. Ne garip... Eşyanın hatırasını korurken birbirimizin kalbini kırmaktan çekinmedik.

Bir gün o evlerden birinde bir sandalye boş kaldı. Önce kimse oturamadı oraya. Çünkü daha dün birinin elleri duruyordu üzerinde. Çayı orada soğumuştu. Gözlüğü masadaydı. Terliği kapının kenarında. Elbisesi dolapta asılıydı. Ama kendisi yoktu.

İşte o gün insan anlıyor: Bir insan dünyadan gidince Önce eşyaları yetim kalıyor.

Telefonunda numarası duruyor, ama arayamıyorsun. Fotoğrafına bakıyorsun, ama sesini duyamıyorsun. Dolabını açıyorsun, kokusu hâlâ orada... Bir tek kendisi yok. Sonra ev yavaş yavaş alışıyor sessizliğe. Perdeler yine açılıyor. Saat yine işliyor. Sofra yine kuruluyor. Dışarıda çocuklar oynuyor, fırından ekmek çıkıyor, otobüsler duraklardan geçiyor. Dünya devam ediyor.

İşte insanın gururunu kıran en büyük hakikatlerden biri bu: Biz olmayınca da sabah olacak. Güneş yine doğacak. Yağmur yine yağacak. Bizim uğruna gecelerce uyumadığımız meseleleri başka insanlar hiç bilmeyecek. Bir zaman ismimizi duyanlar yavaş yavaş azalacak. Sonra bizi tanıyanlar da gidecek. Ve belki yüz yıl sonra bu dünyada bizi hatırlayan tek bir insan bile kalmayacak.

Peki neden bu kadar kibir? Neden bitmeyen kavgalar? Neden kardeş kardeşe küser? Neden insanlar birkaç metre toprak uğruna birbirinin gönlünü yıkar? Neden bir özrü yıllarca erteleriz? Madem yolcuyuz... Bu kadar yük niye? Madem gideceğiz... Bu kadar kin kime?

Bir akşam penceremin önünde gökyüzünü seyrederken düşündüm: Belki dünya bir istasyondur. Gelenlerin biraz beklediği, birbirleriyle tanıştığı, sevdiği, ayrıldığı ve vakti gelince başka bir yolculuğa çıktığı büyük bir istasyon. Kimimiz sabah trenine biniyor, kimimiz geceye kalıyor. Kimimizin yolculuğu uzun, kimimizin birkaç durak. Fakat istasyonda kalıcı olan yok. Hepimizin elinde görünmeyen bir bilet... Üzerinde yalnızca geliş tarihimiz okunuyor. Dönüş saati ise gizli. Belki bu gece. Belki yıllar sonra.

İşte bu yüzden vedalaşırken güzel vedalaşmalı insan. Evden çıkarken “Allah'a emanet ol,” demeli. Annesinin elini öpmeli. Babasının omzuna dokunmalı. Çocuğunu biraz daha uzun kucaklamalı. Sevdiğine sevgisini söylemeli. Çünkü bazen sıradan sandığımız bir ayrılık hayatın son vedası olabilir.

Ama ölüm yalnız ayrılık mıdır? İçimde bir ses: “Hayır,” dedi. Toprağa düşen tohum yok olmuyorsa, kışın ölen dallar baharda yeniden uyanıyorsa, güneş her akşam batıp her sabah yeniden doğuyorsa... İnsanın hikâyesi neden bir avuç toprakta bitsin?

Allah bizi yokluk için mi var etti? Kalbimize sonsuzluk arzusunu neden koydu öyleyse? Belki ölüm bir duvar değildir. Bir kapıdır. Biz bu taraftan kapanışını görürüz, öte tarafını bilmediğimiz için ağlarız. Giden için dua eder, kendimiz için sabrederiz. Ve ümit ederiz ki Rahmeti sonsuz olan Allah'ın huzurunda ayrılıklar ebedî değildir.

Belki bir gün... Yıllardır özlediğimiz annemizi görürüz. Babamız uzaktan bize doğru yürür. Çocukken kaybettiğimiz dostumuz eski gülüşüyle seslenir. Dünyada yarım kalan sarılmalar orada tamamlanır. Bilmiyorum... Ama inanıyorum ki Allah'ın rahmeti bizim hüznümüzden büyüktür. Bu yüzden ölümden söz ederken yalnız karanlığı düşünmek istemiyorum. Çünkü mümin için umut son nefeste bile tükenmez.

Bir gün benim de odam sessiz kalacak. Kalemim masada duracak. Yarım bıraktığım bir kitap olabilir. Bir bardakta su... Bir sandalyede ceketim... Belki bir kâğıdın üzerinde tamamlayamadığım bir şiir. Birisi çekmeceyi açıp eski fotoğraflarımı bulacak. “Burada ne kadar gençmiş,” diyecek. Belki yazdığım birkaç dizeyi okuyacak. Sonra çekmeceyi kapatacak. İşte o gün benden geriye eşyalarım değil, insanların gönlünde bıraktığım izler önemli olacak. Kimi beni bir iyilikle hatırlayacak, kimi bir sözümle. Belki birisi: “Zor günümde yanımdaydı,” diyecek. İşte bundan daha büyük hangi mirası bırakabilirim?

Akşam oluyor artık. Gölgeler uzuyor. Yolcular birer birer hazırlanıyor. Kiminin saati yakın, kimininki uzak. Ama hepimiz aynı yolun yolcusuyuz. Zengin de... Fakir de... Hükümdar da... Çoban da... Şair de... Adı hiç duyulmamış insan da... Bir gün herkes elindekileri masanın üzerine bırakacak. Anahtarlarını... Parasını... Unvanını... Kırgınlıklarını... Ve dünyadan ilk geldiği günkü gibi ayrılacak: Eli boş. Fakat gönlü boş gitmek zorunda değil. İçinde dualar taşıyabilir. İyilikler... Affedişler... Merhamet... Sevgi... Ve Allah'a dönmenin sessiz ümidi. Ve bir gün herkes evine dönecek

Şimdi biliyorum: Biz bu dünyanın sahibi değiliz. Misafiriyiz. Ev sandığımız yer konak, ömür sandığımız şey yolculuktur. Doğarken kapısından girdiğimiz dünya bir gün arkamızdan kapanacaktır. Fakat bu beni artık yalnız korkutmuyor. Çünkü her yolculuğun sonunda bir varış vardır. Ve her gurbetin ardında bir eve dönüş... O gün geldiğinde ardımdan çok ağlanmasını değil, bir dua edilmesini isterim. “Allah rahmet eylesin. Bir kusuru olduysa affetsin. Bir iyiliği olduysa kabul etsin.” Hepsi bu.

Çünkü sonunda insan anlıyor: Dünyaya gelirken bize bir isim verdiler. Dünyadan giderken o ismin önüne yalnızca “merhum” diyecekler. Aradaki bütün ömür ise o isme nasıl bir mana bıraktığımızdır. Ve bir gün... Saatimiz geldiğinde, kapı sessizce açıldığında, bütün eşyalarımızı burada bırakıp geldiğimiz yere doğru yürüyeceğiz. Çünkü hiçbir yolcu istasyonda sonsuza kadar kalmaz. Bir gün herkes evine dönecek. Mesele ne kadar uzun kaldığımız değil; dönerken yanımızda nasıl bir kalp götürdüğümüzdür.